Zapiski frankofilki

poniedziałek, 9 kwietnia 2012

Wieża Eiffla

La Tour Eiffel zwana 'żelazną damą' została skonstruowana z okazji paryskiej Wystawy Światowej w 1889 roku. Budowa wieży zajęła dokładnie 2 lata, 2 miesiące i 5 dni. Wieża projektu Gustawa Eiffel na początku nie przypadła do gustu, miała zresztą stać na swym miejscu tylko przez 20 lat. Eiffel jednak nie chciał do tego dopuścić, dlatego też był inicjatorem założenia na wieży telegrafu, następnie z wieży nadawało radio w 1898 z wieży do Panteonu, radio wojskowe zaczęło nadawać w 1903 roku, natomiast radio publiczne w 1925 roku. W kolejnych latach z nadajnika na wieży korzystała telewizja.

Fot. Franka

Wieża uważana jest za symbol Francji, a szczególnie stolicy tego państwa, Paryża. Rocznie na wieżę zwiedza 7 milionów turystów, z tego ok 75% to obcokrajowcy. Żelazna dama mierzy 324 metry razem z anteną. Wjazd na nią dla kogoś, kto tak jak ja cierpi na lęk wysokości jest nie lada wyzwaniem, które jednak da się wykonać.

Fot. Franka

Fot. Franka

Wieża podzielona jest na 3 poziomy, na poziom pierwszy oraz drugi możemy wejść schodami lub wjechać windą, na trzeci dostaniemy się tylko windą. Pierwszy poziom to wysokość 57 metrów, drugi poziom to 115 metrów, trzeci to 276 metrów. Trzeci poziom jest oszklony, spoglądamy na dół przez dosyć małe okienka, dlatego nie ma efektu paniki (podkreślam ten fakt, ponieważ bałam się okropnie, że mogę spanikować tam u góry). Polecam kupienie biletu wcześniej, żeby nie stać w długich kolejkach. Osoby z rezerwacją wchodzą oddzielnym wejściem o wybranej godzinie, którą wybierają podczas rezerwacji online.

Tu kupicie bilety online

Ceny biletu na sam szczyt:

Bilet osoba dorosła to 14€

dzieci od 12 do 24 lat płacą 12,50€

dzieci od 4 do 11lat płacą 9,50€

dzieci do lat 4 nic nie płacą

Najlepszy widok na wieżę to plac przed Pałacem Chaillot

O równej godzinie włącza się dodatkowe
oświetlenie, białe migające światło świeci przez
15 minut i gaśnie aby później
zaświecić ponownie

Fot. Natalia Gdowska

Wieża odbija się w oknie Pałacu Chaillot, fot. Natalia Gdowska

Pola Marsowe, wieża Montparnasse

Pałac Chaillot

Pałac Chaillot,
La Defense w oddali

Pod złotą kopułą znajduje się grób
Napoleona Bonaparte

Flagi z informacją o odległości między
Paryżem a poszczególnymi stolicami Państw

niedziela, 8 kwietnia 2012

Luwr

Luwr, najbardziej znane muzeum, które kiedyś było rezydencją królewską znajduje się w samym centrum Paryża. Składa się z trzech skrzydeł Richelieu, Denon oraz Sully.

Fot. Franka

Głównym wejściem muzeum jest szklana piramida, ale można też dostać się do środka wchodząc przez Galerie du Carrousel (99, rue de Rivoli). Różnica między dwoma wejściami jest taka, iż aby wejść przez piramidę czekamy na zewnątrz, a wchodząc przez galerię jesteśmy w środku. Trzeba zauważyć, iż czeka nas długie czekanie, szczególnie gdy zdecydowaliśmy się zwiedzić Luwr w pierwszą niedzielę miesiąca (zwiedzanie jest wtedy za darmo). Obok długiej kolejki stoją co kilka metrów pracownicy muzeum, którzy trzymają w rękach informację o przewidzianym czasie czekania. Nie należy się jednak przerażać, gdy zobaczycie np.3h, ponieważ stałam kilkakrotnie w takich kolejkach i z reguły wchodziłam do środka po godzinie czekania. Uzbrójcie się w cierpliwość :-).

Minęła godzina, jesteśmy już w środku, zacznijmy zwiedzanie.

Fot.Natalia Gdowska

W informacji dostaniemy ulotki informacyjne zawierające mapkę muzeum, nie ma niestety ulotek w języku polskim.

Ponieważ muzeum jest bardzo duże, jest tam wiele eksponatów, zwiedzanie po raz pierwszy może okazać się męczące, dlatego proponuję wam Luwr w pigułce.

Zacznijmy od parteru. Do każdego skrzydła dostaniecie się z głównego hallu, hall to będzie nasza baza wyjściowa. Zaczynamy od sztuki antyku, która znajduje się na parterze każdego skrzydła, więc czeka nas trochę chodzenia. Jesteśmy teraz w skrzydle Richelieu, tu podziwiamy Kodeks Hammurabiego.

Fot.Natalia Gdowska

Następnie wracamy do głównego hallu z którego zmierzamy teraz do skrzydła Sully, gdzie warto zobaczyć statuę siedzącego Ramzesa oraz najsłynniejszą kobietę bez rąk czyli Wenus z Milo.

Skrzydło Denon to Umierający Niewolnik autorstwa Michała Anioła

oraz Psyche budzona przez pocałunek Kupidyna autorstwa A.Canova

Pozostajemy nadal w skrzydle Denon, tym razem przenosimy się na pierwsze piętro. Tutaj znajduje się obraz, który jest oblegany przez wielu turystów. Mona Lisa Leonarda Da Vinci.

Fot.Natalia Gdowska

Obraz jest niezmiernie chroniony, znajduje się za szklaną ochroną, otoczony jest strażnikami, którzy pilnują by nic mu się nie stało.

Fot. Natalia Gdowska

Jeśli wybieracie się do Luwru tylko ze względu na nią, to myślę, że nie warto. Obraz jest niewielkich rozmiarów, ciężko się dopchać do przodu by ją zobaczyć. Z bliska wygląda trochę jak ksero, co niektórzy sądzą, iż jest to kopia a oryginał przechowywany jest w sejfie muzeum. Opinię pozostawiam wam.

Przechodząc ze skrzydła Denon do Sully musimy się koniecznie zatrzymać przy Nike z Samotraki

Richelieu to natomiast przede wszystkim Apartamenty Napoleona III Bonaparte

Fot.Natalia Gdowska

Drugie piętro to malarstwo francuskie, niemieckie, flamandzkie, holenderskie, belgijskie, rosyjskie, szwajcarskie oraz skandynawskie. Na drugim piętrze odbywają się także wystawy czasowe.

Jeśli chcemy poznać historię Luwru, obejrzeć fundamenty muzeum musimy zejść do podziemi.

Fot. Natalia Gdowska

Info:

metro Palais-Royal-Musee du Louvre (1 i 7)
autobus 21,24,27,39,48,68,69,72,81,95

otwarte od poniedziałku do niedzieli (oprócz wtorku i niektórych dni świątecznych)

od 9-18h

środy i piątki (zwiedzanie wieczorne) otwarte do 21.45h
Podczas świąt nie ma zwiedzania wieczornego

Fot. Natalia Gdowska

Bilet wstępu

10€ bilet osoba dorosła-wstęp na ekspozycje stałe, bez hall'u Napoleona (wystawy czasowe)
11€ cały bilet os.dorosła- wstęp do hall'u Napoleona, wystawy czasowe
14€ os.dorosła-wstęp na ekspozycje stałe, ekspozycje czasowe oraz do Muzeum Eugene-Delacroix
Wstęp darmowy dla dzieci do lat 18stu, dla młodzieży od 18-25, dla osób niepełnosprawnych oraz ich opiekunów. Wstęp darmowy dla
wszystkich w pierwszą niedzielę miesiąca oraz 14 lipca (święto narodowe).

Skrzydło Richelieu

Sfinks

Produkcja nowych eksponatów trwa ;-)
Fot.Natalia Gdowska

wtorek, 3 kwietnia 2012

Cmentarz Pere Lachaise

Będąc po raz pierwszy na cmentarzu Pere Lachaise spędziłam tu ok 3 h, stwierdzicie, że pewnie chciałam zobaczyć jak najwięcej... Oczywiście, macie rację, ale ciężko jest w krótkim czasie ogarnąć tak dużą przestrzeń, to w końcu 17 hektarów. Może zastanawia was skąd wzięła się ta nazwa? Otóż ziemie te należały w XVII wieku do zakonu jezuitów. Najpopularniejszym jezuitą w owym czasie był Francois d'Aix de la Chaise, który był spowiednikiem Ludwika XIV 'Króla Słońce'. Król był tak przychylny swojemu spowiednikowi, że podarował mu te tereny. W języku francuskim 'pere' oznacza 'ojciec', natomiast Lachaise to nazwisko zakonnika pisana łącznie. Cmentarz został otwarty 21 maja 1804 roku, na początku nie był w ogóle popularny, uważano go za miejsce pochówku raczej niższej klasy społecznej. Aby to zmienić postanowiono przenieść tu prochy Moliera i La Fontaine'a, dobry marketing zrobił swoje...
Najstarsze szczątki pochowane na cmentarzu należą do Heloise i Abelard, dwunastowiecznych kochanków. Abelard był nauczycielem Heloise, oprócz statusu społecznego dzieliła ich spora różnica wieku, co było powodem wielu problemów z którymi musieli się zmierzyć. Ich grób jest oblegany w Walentynki.
Najpopularniejszymi grobami są Fryderyk Chopin, Jim Morrison, Edith Piaf oraz Oscar Wilde.
Wstęp na cmentarz jest oczywiście darmowy, w okolicach cmentarza można zakupić plan nekropolii za 2€, ale plan (darmowy) można też dostać na terenie cmentarza przy bramie głównej w budce strażnika lub w biurze cmentarza (wchodząc główną bramą skręcamy w pierwszą alejkę w prawo, następnie znowu w prawo).

Edith Piaf

Oscar Wilde, zdjęcie wykonane przed konserwacją nagrobka,
rząd irlandzki podjął decyzję o odrestaurowaniu grobu, ponieważ z powodu poodbijanych ust oraz napisów nagrobek niszczał. Obecnie odnowiony grób jest otoczony szklaną ochroną.

La Fontaine

La Fontaine (po lewej) i Molier (po prawej)

Jim Morrison

Victor Noir, dziennikarz zabity przez Pierre'a Bonaparte. Pomnik autorstwa Jules Dalou
przedstawia Victora jako przystojnego mężczyznę, w dość seksualnej pozie z rozchylonym płaszczem, lekko otwartymi ustami. Legenda głosi, iż dotknięcie jego krocza przynosi kobietom szczęście w miłości oraz płodność.